اخبار پاراچنار

Channel Description:

Latest Articles in this Channel:

10/15/10--14:10: مستند پاراچنار ساخته می شود (chan 2810528)

وبلاگ اخبار پاراچنار : سهیل کریمی، پس از ساخت مستندی از کشتی آزادی غزه، ماه آینده عازم پاکستان خواهد شد تا کار تصویر برداری مستند «پاراچنار» را در این کشور کلید بزند.
 
سهیل کریمی کارگردان «شکست هیمنه»، به زودی کار ساخت مستند شیعیان مظلوم پاراچنار را در کشور پاکستان کلید می زند.

این مستند ساز پس از ساخت مستندی از کشتی آزادی غزه در ترکیه، ماه آینده عازم پاکستان خواهد شد تا کار تصویر برداری این مستند شش قسمتی با عنوان «زخم پامير» را در این کشور آغاز کند.

كريمي که سابقه ساخت چند مستند در کشورهای عراق، لبنان، ترکیه و افغانستان را دارد، گفت: هم اینک با دریافت موافقت دولت پاكستان، به زودی کار ساخت «زخم پامير» را در این کشور آغاز خواهد شد که مرحله تصویر برداری آن حدود يك ماه به طول خواهد انجامید.

به گفته این مستند ساز، «زخم پامير» به تاریخ، سیاست و مبارزات مردم پاکستان می پردازد و بخشی نیز به بحث شیعیان این کشور اختصاص خواهد داشت.

مستند «زخم پامير» به تهيه‌كنندگي مركز گسترش سينماي مستند و تجربي و كارگرداني سهيل كريمي ساخته مي‌‌شود.

شایان ذکر است، «پاراچنار» بخشی از مناطق قبایلی وزیرستان در ایالت سرحد پاکستان است که در این منطقه 250 هزار شیعه زندگی سختی را می گذرانند. منطقه قبایلی وزیرستان از زمان اشغال افغانستان توسط ارتش آمریکا، به پایگاه اعضای طالبان و القاعده تبدیل شده است.




11/12/10--15:07: روایت کارگردان «زخم پیوار» از پاراچنار (chan 2810528)

وبلاگ اخبار پاراچنار : سهیل کریمی، کارگردان مستند «زخم پیوار» که به تازگی از سفر به منطقه شیعه نشین پاراچنار بازگشته است در گفتگویی با مشرق به شرح شرایط جانخراش شیعیان پاراچنار و جنگ نابرابر آنان با طالبان پرداخت.

کریمی ضمن بیان نحوه گذشتن خود از حلقه محاصره پاراچنار و رسیدن به این شهر شیعه نشین، با تشریح حقایقی درباره این منطقه گفت: در ایالت «سرحد » پاکستان نوعی تقسیم بندی سیاسی وجود دارد که به آن «ایجنسی» گفته می شود و این ایالت چندین ایجنسی دارد. شهر « پاراچنار » در حقیقت مرکز یکی از ایجنسی های ایالت «سرحد » به نام « کوروم ایجنسی» می باشد. این ایجنسی در مرز با افغانستان است و در حدود یک میلیون نفر جمعیت دارد که 60 درصد آن را شیعیان تشکیل می دهند که در پاراچنار و اطراف آن متمرکز هستند. پاراچنار از سال 2007 در محاصره طالبان و هم پیمانان بومی آن قرار دارد و مردم آن در فشار و تنگنای عجیبی قرار دارند.

سهیل کریمی که برای ساخت مستندی با نام «زخم پیوار» به پاراچنار سفر کرده بود، درباره مصائب شیعیان این منطقه گفت: تصور شرایطی که این مردم در آن زندگی می کنند برای ما ایرانی ها و حتی دیگر مسلمانان جهان بسیار دشوار و حتی به زعم بنده غیر ممکن است. مثلا شما می توانید فکرش را بکنید که وقتی صبح برای رفتن به دنبال رزق و روزی زن و بچه تان از خانه بیرون می روید ، جلوی در خانه تان پایتان روی مین برود؟ این اتفاق طی سه سال گذشته در شهر پاراچنار بسیار طبیعی است.
طالبان جلوی در خانه مردم مین می گذارد و تا به حال با همین روش کلی هم تلفات ایجاد کرده. انشاءالله در مستند « زخم پیوار » خواهید دید که در پاراچنار ، در وسط زندگی مردم ، منطقه ای وجود دارد که زیر آتش تک تیراندازان طالبان است و مردم برای عبور از آن جا باید دولا شوند و با سرعت بدوند و تا به حال هفت نفر هم در آن جا به تیر تک تیراندازان شهید شده اند. من هنگام عبور از این دالان مرگ به یاد وقایع جنگ های داخلی لبنان و محاصره سارایوو افتادم که تک تیراندازان دشمن مردم را در وسط شهر شکار می کردند.

کارگردان مستند زخم پیوار افزود: طالبان در سه سال گذشته ده روستای تابعه پاراچنار را با خاک یکسان کرده و اهالی آن را شهید و آواره کرده اند. این مردم مظلوم در این سه سال 1300 شهید و پنج هزار مجروح داده اند. در پاراچنار هر کجا که سر بچرخانی جانبازان جنگی را می بینی که اغلب یا روی مین رفته اند یا در گلوله باران شهر توسط طالبان مجروح شده اند. علاوه بر این ها بیش از 1500 زن و بچه به علت شرایط محاصره و عدم امکان انتقال به بیمارستان و نرسیدن خدمات حیاتی اولیه جان خودشان را از دست داده اند.

سهیل کریمی با اشاره به بایکوت خبری وقایع پاراچنار در رسانه های منطقه و حتی ایران ادامه داد:دولت پاکستان که کمترین سرویسی به این مردم نمی دهد و آشکارا نیز با جریان محاصره هماهنگی دارد. هیچ کس در پاراچنار باور نمی کرد که ما از ایران آمده و زنده به آن جا رسیده باشیم.همه می گفتند سالم گذشتن شما از حلقه محاصره یک معجزه بوده. حقیقتا هم همین طور بود.
ما با یک فروند هواپیمای دو موتوره خصوصی و به طور معجزه آسایی وارد حلقه محاصره شدیم. وقتی داخل هواپیما عطسه می کردیم واقعا وضعیتی پیش می آمد که فکر می کردیم الان است که هواپیما سقوط کند. حالا ببینید مردمی که راه زمینی شان کاملا مسدود است و راه هوایی شان هم این مدلی ست چه می کشند. این بندگان خدا هم با طالبان می جنگند ، هم از شر ارتش پاکستان در امان نیستند. هلی کوپتر های ارتش پاکستان هر وقت که متوجه خطوط دفاعی رزمندگان پاراچنار شده ، با آتشباران آنان ، حسابی از خجالتشان درآمده است.

وی افزود:سرویس امنیتی پاکستان از اصلی ترین عوامل تشدید محاصره است و تا می تواند اجازه تحرکات دفاعی مردم پاراچنار را می گیرد. اسمش این است که این ها مردم پاکستان هستند اما دولت از دادن برق درست و حسابی هم به این ها عاجز است ، امنیت و خدمات اجتماعی که هیچ. تازه این مظلومان بی پناه باید مواظب باشند که به دست ارتش شهید نشوند. اسلحه و مهمات درست و حسابی هم که ندارند. هرچه در دستشان است در جنگ با طالبان غنیمت گرفته اند. می بینید که چه شرایط عجیبی در آن جا حاکم است! گرچه در پاکستان اساسا شیر تو شیر منحصربفردی وجود دارد اما آن چه در پاراچنار می گذرد واقعا مو را بر تن انسان راست می کند.

کریمی اظهار داشت:ما در پاراچنار مسئولیت حفظ جانمان با خودمان بود.البته در حقیقت آن جا جان هر کس پای خودش است اما میزبانان ما با تمام توان از ما حفاظت می کردند ، با این وجود شرایط به گونه ای بود که ما را هم به سلاح انفرادی مسلح کردند و هر کدام از ما در تمام مدت با یک قبضه کلاشینکوف تردد می کردیم تا اگر اتفاقی افتاد و بر و بچه های پاراچناری از میان رفتند ، بتوانیم تا یک حدی از خودمان دفاع کنیم.

مستند ساز و مسئول کانون مستند سازان جهادی در بخش دیگری از این گفتگوی تفصیلی گفت: جمهوری اسلامی بخواهد یا نخواهد در برابر سرنوشت تمام مسلمانان جهان مسئول است ، خاصه این مردم مظلوم که بیخ گوش خودمان هستند و عاشقانه ایران را دوست دارند. آقایان مسئول و متولیان امور چه جوابی در پیشگاه خدا دارند برای تنها رها کردن این بی پناهان که چشم امیدشان تنها و تنها به ما است؟ ما حتی اخبار کشت و کشتارهای پاراچنار را درست منعکس نمی کنیم و برای این کارها دلایلی هم اقامه می کنیم که از اساس دروغ است.

کریمی افزود: هر جا می روی و می گویی چنین جایی هم وجود دارد می گویند جنگ قبیله ای است ، اختلاف آب و زمین است و ... به هیچ وجه این طور نیست. این مردم دارند چوب دلبستگی شان به انقلاب اسلامی و نظام اسلامی را می خورند.

گوشه گوشه شهر پاراچنار پر است از تصاویر امام و آقا و احمدی نژاد. اسم « رهبر معظم » که می آید این مردم چنان منقلب می شوند که قابل وصف نیست. در مراسمات مذهبی و مجالسشان برای آقا و نظام جمهوری اسلامی دعا می کنند و برای شهید مطهری و شهید بهشتی فاتحه می فرستند ، این ها در حالی است که اساسا امکان هیچ ارتباطی با ایران ندارند.

به گفته کریمی بیش از بیست سال پای هیچ ایرانی مسئول و غیر مسئولی به پاراچنار نرسیده . آخرین هیات ایرانی که به پاراچنار رفته ، شهید آوینی و همراهانش هستند که سال 68 به آن جا رفتند و هنوز هم بعضی از مسن تر های پاراچنار از آن ها به خوبی و نیکی یاد می کنند. تنهایی پاراچنار سند شرمندگی ما است.




11/21/10--18:16: گفتگو سهیل کریمی درباره مستند «زخم پیوار» / 2 (chan 2810528)

وبلاگ اخبار پاراچنار : سهیل کریمی، مستند ساز جوان و متعهد کشورمان، در تلاشی ستودنی برای شکستن بایکوت خبری و محاصره رسانه ای منطقه جنگ زده  پاراچنار ، علی رغم تمامی مشکلات و ابهامات پیش رو ، عزم خود را جزم نمود و راهی این دیار فراموش شده گردید و پس از چندی اقامت در حلقه محاصره وهابیون ، با کوله باری از ناگفته ها ، به ایران اسلامی بازگشت تا زبان گویای برادران مصیبت زده اما مقاوم ما در پاراچنار باشد.


در بخش اول از این گفتگو با سایت خبری مشرق، کریمی به شرح مقدمات سفر و چگونگی عزیمت خود به پاراچنار پرداخت. سفری که در آغاز ناممکن می نمود. در دومین بخش از این مصاحبه ، وی به نقل پیشینه تاریخی منازعات در پاراچنار و دلایل آغاز جنگ اخیر در این منطقه می پردازد:

 





*مشرق: آقای کریمی ! این وضعیتی که شما شرح می دهید برای من گنگ است؟ کوروم ایجنسی یا پاراچنار مگر قسمتی از خاک پاکستان نیستند؟ چطور می شود قانوناً سفر به آن مناطق ممنوع باشد؟

*کریمی: این هم از ویژگی های خاص پاکستان است. اساسا مفهوم حاکمیت ملی در پاکستان برای ما ایرانی ها قابل تصور نیست.

*مشرق: منظورتان این است که درک فدرالیسم برای ما مشکل است؟

*کریمی: به هیچ وجه! چیزی که در پاکستان جریان دارد اصلا فدرالیسم نیست. این همه نظام فدرالی در دنیا هست، کدامش این شکلی است؟ در پاکستان یک شیر تو شیر به معنای واقعی کلمه حاکم است. نظام قر و قاطی و عجیبی است. نمی خواهم وارد جزئیاتش بشوم و می روم سراغ بحث خودم. چون پاراچنار در محاصره قرار دارد، برای خود پاکستانی ها هم ممنوع است، برای ما که خارجی هستیم اصلاً فکر کردن به پاراچنار ممنوع است.تردد اهالی منطق هم با هزار جور دردسر و محدودیت است . یک مسیر  را  طالبان بسته ا ست ، یک مسیر را هم دولت با توجیه خودش بسته است ، چون می‌گویند شما با رفت و آمدهایتان به کسانی که عملیات مسلحانه می‌کنند کمک می‌کنید. این مدل دولتی هاست.





*مشرق: پس چرا دولت خودش متکفل تامین مایحتاج مردم تحت محاصره نمی شود؟ از همان مسیری که دست خودش است...

*کریمی: وقتی هلی کوپترهای دولتی خودشان خطوط  مقدم بچه های پاراچناری را می زنند ، آن موقع شما از تامین نان و غذای مردم آن جا به دست ارتش صحبت می کنید؟ ارتش اگر توانش را داشت ، زودتر از طالبان پرونده این بندگان خدا را می بست.

*مشرق: راستش نمی فهمم. مگر پاکستان ارتش ملی ندارد؟

*کریمی: از لحاظ جغرافیایی لازم است توضیحی بدهم ؛ منطقه پاراچنار که در شمال غرب پاکستان واقع شده و شمال غرب ایالت سرحد هم هست ،  مثل یک خلیج در خاک افغانستان است. برای تقریب به ذهن ، شما وضعیت قطر را نسبت به خلیج فارس ببینید. نسبت پاراچنار به افغانستان هم همین شکلی است؛ از سه طرف به افغانستان ختم می شود و از یک طرف به جنوب ایالت سرحد. استان‌های پکتیا ، ننگرهار، لوگر و خوست که متعلق به افغانستان و از مناطق طالبان خیز است با این منطقه کوچک هم‌مرز هستند و دور تا دور آن را گرفته اند. این منطقه حدود 407 کیلومتر مرز زمینی با افغانستان دارد. آن هم با تنها جاهایی که ناتو هنوز در آن مناطق ، به خاطر حضور متمرکز طالبان درگیر است . از قسمت جنوب شرقی هم با منطقه طالبان خیز حاشیه بیشوار هم مرز است. از قسمت جنوب و جنوب غربی هم با ایالت وزیرستان هم مرز است که آن جا هم طالبان خیز است و همین الان ناتو هر روز در آن جا عملیات دارد. به این شکل پاراچنار تماماً محاصره است و دولت عملا به آنجا دسترسی ندارد (یا نمی خواهد دسترسی داشته باشد) ، اما همکاری می‌کند با کسانی که آن جا را محاصره کرده اند. هم محاصره را تنگ‌تر می‌کند و هم در مبارزاتی که اتفاق می‌افتد به نفع طالبان وارد عمل می شود.








سهیل کریمی در سنگرهای خط مقدم جبهه پاراچنار

 مردمی که به خاک آن ها تجاوز شده و همه‌چیزشان را از دست داده ند ، وقتی دفاع می‌کنند از موجودیت خودشان و می‌خواند خانه و مزرعه شان را آزاد کنند ، یک مرتبه هلی‌کوپترهای دولتی می‌رسند و شروع می‌کنند به گلوله‌باران منطقه‌ای که به دست شیعیان آزاد شده. به همین دلیل مردم پاراچنار از زمین و هوا و حتی زیر زمین در محاصره هستند. این محاصره تا الان خیلی گران تمام شده و به غیر  از 1300 نفری که در سه سال گذشته شهید شده اند ، در همین سه سال، بیش از 1500 نفر زن و بچه‌ای  به دلیل نبود امکانات پزشکی، دارو و خورد و خوراک درست و حسابی آن ها ، با بیماری‌هایی که از همین موضوع نشأت می‌گیرد تلف شده اند .  بیش از 5 هزار نفر در سه سال گذشته جانباز قطع عضو ایجاد شده. این به غیر از تیر و ترکشی است که هر روز مردم در آن جا می‌خورند. بیش از 15، 16 روستای آن جا کاملا از سکنه خالی شده  و الان هم که شیعیان آن جا را آزاد کرده ا ند ، هنوز متروکه اند چون همه‌شان قلع و قمع شدند. یکی دو روستای سادات نشین بودند که ما رفتیم و دیدیم. همه‌ اهالی آن جا ها  از سادات بودند که  از دم تیر گذشته بودند. یعنیبه بچه شیر‌خواره‌ای که در گهواره بوده هم رحم نکرده اند. 
یکی از نیروهای سلفی که اسیر شده بود برای شیعیان تعریف می‌کند که ما همه را کشتیم و دیدیم از یک خانه صدا می‌آید . رفتیم داخل دیدیم یک بچه داخل گهواره است. به دوستم گفتم چه کار کنیم؟  او را بدهیم خود این ها بزرگ کنند؟ اما دوستم گفت نه این ژن و خون رافضی دارد و اگر بزرگ شود به نوعی به ما ضربه می‌زند و همان جا سرنیزه را فرو کرد در حلقوم آن بچه و او را هم کشت. در  یک روستای دیگری که بازهم آن جا را انفال کرده بودند ، یک عقب مانده ای هم آن جا بوده که او را هم می‌کشند و دلیل کشتن او هم این بوده که ما گفتیم درست است که این شخص دیوانه است ولی در این 20، 30 سال عمرش بالاخره نان رافضی ها را خورده و همان باعث می‌شود ریختن خونش به ما حلال باشد و ما او را هم کشتیم. به هیچ‌چیز رحم نمی‌کنند. بعضاً شده که زنان و بچه‌های شیعیان را به اسیری برده اند افغانستان و دیگر  ازشان خبری نیست.اوضاع خیلی جگرخراش است.

*مشرق: انفال که می‌گویند یعنی چه؟

*کریمی: یعنی قتل عام . همان کاری که صدام هم در کردستان عراق کرد. الان می گویند پرونده انفال ، یعنی قتل عام در کردستان یا جنوب عراق.  یعنی همه را بکشید. نوعی تصفیه نژادی است. همان کاری که در بوسنی هم کردند.

*مشرق: در بین ارتش پاکستان ، افسران شیعه نیستند که کاری از پیش ببرند؟

*کریمی: بله شیعه هم هست. اصلاً رئیس جمهور پاکستان هم شیعه است. آصف علی زرداری شیعه است. 12 امامی هم هست ولی تیپ‌های شیعه لائیک هستند. تازه باز هم غلبه با سلفی ها و وهابی هاست.

*مشرق: از عقبه تاریخی  این ماجرا اطلاع دارید؟

*کریمی: ماجرا بر می گردد به بیست - سی سال پیش.  این ظلم در پاکستان از سال 1986 سنت شد . آن موقع  ژنرال ضیاءالحق ( که به حق بچه مسلمان ها به او لقب ضیاء الباطل داده بودند )  دیکتاتور کودتاچی ، سلطان کل پاکستان بود. همین ژنرال بود که « ذوالفقار علی بوتو » نخست وزیر شیعه پاکستان را ساقط  و بعد اعدامش کرد. جالب است بدانید این بدبخت را چهل-پنجاه روز بعد از پیروزی انقلاب اسلامی اعدام کردند. البته من بحثم این نیست که ذوالفقار بوتو و دخترش بی نظیر بوتو آدم های علیه السلامی هستند. مگر شوهر این خانم بی نظیر بوتو که الان نخست وزیر پاکستان است چه گلی به سر مردم زده؟ اصلا طالبان در زمان بی نظیر بوتو و با حمایت های او بوجود آمد تا عامل پاکستان بشود در افغانستان. آخرش هم که آتش همین معرکه ، سر بی نظیر بوتو را به باد داد. بگذریم... گفتم که اگر بخواهم وارد جزئیات بشوم اصل ماجرا فراموش می شود. اصلش این است که حاکم اصلی  یا بهتر است بگویم حاکمی که بیشتر از بقیه تیغش می برد ، آمریکا است. همان ضیاؤالباطل و بی نظیر بوتو . نواز شریف و پرویز مشرف هم نوچه های آمریکا بودند. 








ذوالفقار علی بوتو نخست وزیر پاکستان که بوسیله ضیاءالحق اعدام شد

خلاصه این که از اواسط دهه هشتاد میلادی ، ژنرال ضیاءالباطل پیمان همکاری  نانوشته ای  با مجاهدین افغانی و کسانی که علیه کمونیست‌های دولت وقت افغانستان می‌جنگیدند بست. در جریان همکاری‌ها ، رژیم وقت پاکستان به عبارتی می‌شود گفت سلفیون تندرو را ( آن موقع هنوز طالبان هم شکل نگرفته بود) علیه مسلح کرد. بیش از 11 هزار نفر از مهاجرین افغانی را مسلح کرد و گفت شما در منطقه کورم ایجنسی هر زمینی را که بگیرید و ساکنانش را هم بکشید متعلق به خود شماست و شما جز پاکستان محسوب خواهید شد  و آن جا را صاحب می‌شوید. طبیعی بود که این جماعت سلفی و وهابی بیایند سر وقت شیعیان و شروع کنند به شیعه کشی. البته جریان شیعه‌کشی در پاکستان  از سال 1961 آغاز شده بود، به بهانه‌های مختلف. در سال 1971 یک خیزش علیه شیعیان اتفاق افتاد. فقط به اسم این که این ها شیعه هستند و باید کشته شوند .





ژنرال ضیاءالحق دیکتاتور کودتاچی  پاکستان از 1979 تا 1988

اما در آن خیزشی که در سال 1986 علیه شیعیان شد، شیعیان خیلی مقاومت کردند و کشته های  بسیاری دادند.  قرار بود این بار (مثل قصه خرمشهر ما) فرماندهان افغانی که ضیاءالحق به آن ها سلاح داده بوده برای کشتار شیعیان ، قال قضیه را چند روزه بکنند. حتی یکی از همین افغانی ها  گفته بود من 2 ساعته منطقه را وصل می‌کنم به پیشاور ،  یعنی کلاً همه جا را می‌گیرد. بعد شروع می‌کند به شیعه‌کشی و یا کوچ دادن سکنه به نقاط دیگر . نشان به این نشان که که به جای 2 ساعت ، مردم بیش از 3 ماه ، در تنگنای وحشتناکی مقاومت کردند و متجاوزان نه ‌تنها نتوانستند آن ها را بکشند بلکه ورق برگشت و شیعیان توانستند پیشروی هم بکنند.





ژنرال ضیاءالحق در کنار رییس جمهور وقت آمریکا جیمی کارتر

*مشرق: ظاهرا قبلا در پاراچنار ، شیعیان و سایر مذاهب اسلامی در کنار هم زندگی می کردند؟

کریمی: بله.  استارت این همزیستی توسط شهید عارف حسین حسینی در روستای پیوار خورده بود. خوشبختانه این مدال افتخار همیشه بر سینه محبان اهل بیت در سراسر دنیا هست که از مظلومین ، با هر قومیت و عقیده ای دفاع می کنند و به قول حضرت امام ، شریک غم هکه مظلومان عالم هستند. زمانی که کمونیست ها در لفغانستان ، مسلمانان را قصابی می کردند ، این ها به کشور های مجاور سرازیر شدند و طبیعی بود که پاکستان به دلیل اشتراکات فرهنگب بیشتر ، مهاجرین بیشتری هم داشت. روستای  پیوار ( زادگاه علامه عارف حسین حسینی) در فاصله 2 کیلومتری مرز افغانستان است. این مهاجرین افغانی می‌آمدند به این روستا و شهید عارف حسینی می‌گفت هرکس بتواند یک مهاجر افغانی را پناه دهد در ثواب شهادت سهیم است . به این ترتیب  بومیان شیعه  شروع می‌کنند در باغات خودشان به مهاجران پناه دادن و افغانی‌ها اجازه می‌گیرند در باغ‌های شیعیان برای خانواده‌شان چادر بزنند . در زمستان می‌گویند ما نمی‌توانیم در چادر باشیم شما اجازه دهید یک چهاردیواری هم  برای خودمان درست کنیم که آن ها باز هم اجازه می‌دهند. بعد از یکی دو سال می‌گویند ما تعداد بچه‌هایمان زیاد شده اگر اجازه دهید اتاق اضافه کنیم. آن ها هم پیرو همان نگاهی که شهید عارف الحسینی داشته اجازه می‌دهند و کم کم کلونی های افغانی در این روستاهای شیعه نشین شکل می‌گیرند. یعنی این ها در قلب شیعیان جای پا می‌گیرند.  این ها با صلح و صفا در کنار هم زندگی می کردند تا این که  طالبان شروع می‌کنند  رشد کردن. البته قبل از ان هم نگاه سلفی‌گری در منطقه باب شده بوده.
 سلفی ها و وهابی ها که در آن سال ها هدفشان افغانستان بود و از مناطق مرزی پاکستان به سمت افغانستان سرازیر می شدند ، شروع می کنند در این کلونی ها ایجاد شده در منطقه پاراچنار نفوذ کردن و سرپل گرفتن. از همین زمان  شیطنت ها علیه شیعیان آغاز می شود.  به خصوص در خود پاراچنار هر چند وقت یک بار با توهین به مقدسات شیعیان ، به تحریک آنان اقدام می کردند. مثلا یک جماعت یزیدیه را تیر می کردند که  علیه  امام حسین(ع) تظاهرات بکنند. فیلم‌هایی هست از آن راه‌پیمایی معروف بر علیه قیام امام حسین(ع) که می‌گویند شهادت حسین(ع) مرده باد و یزیدیت زنده باد.
 
*مشرق: نباید این ها را به حساب فرقه های اسلامی گذاشت. احترام به اهل بیت در بین همه مذاهب  واجب است.

*کریمی: دقیقا همین طور است. این ها که مسلمان  نیستند. یک فرقه ناصبی هستند اما از طرف وهابی ها علم می شدند تا روی اعصاب ساکنان بومی راه بروند. البته این طرفند ها به نفس گرم شهید عارف حسین حسینی معمولا به جایی نمی رسید.
جالب است بدانید مهاجرانی که در پاراچنار مستقر شدند به شیعیان گفتند برای ما سخت است در مسجد پشت امام جماعت شما نماز بخوانیم. شما اجازه دهید ما یک نماز جماعت دیگری برای خودمان داشته باشیم. شیعیان می‌گویند ما هیچ اجباری نداریم، شما خودتان آمدید پشت سر ما. منتهی دو نماز در یک مسجد صورت خوشی ندارد. این طوری بود که شیعیان مسجد معروف خودشان را دادند به آن ها و  با توسعه ساختمان مدرسه جعفریه ، مسجد دیگری برای خودشان بنا کردند و به این ترتیب مهاجران برای خود صاحب مسجد شدند.  بعد از یک مدت شیطنت‌های وهابی ها بیشتر شد و ماجرا رسید به سال 2007و جرقه فاجعه زده شد.

 




12/05/10--23:54: سایت "دیار فراموش شده" راه اندازی می شود (chan 2810528)

پس از سه سال تلاش رسانه ای برای شناساندن وضعیت دیار فراموش شده قرن بیست و یک در قلب خاورمیانه به نام پاراچنار، با یاری خدا وب سایت شیعیان مظلوم این سرزمین راه اندازی خواهد شد.

به گزارش اخبار پاراچنار ، سه سال پیش در چنین روزی با کمک دوستان فعال رسانه ای و جنبشی، وبلاگ "اخبار پاراچنار" را برپا کردیم و مهمتر به آماده سازی فضای رسانه ای پرداختیم، اگرچه چندان در متقاعد کردن مسئولان و دستندرکار امر موفق نبودیم اما نظر مثبت این دوستان را برای سنگ نیانداختن(!) جلب کردیم.

نظر این دوستان که در مسئولیت های دولتی و حساس بودند این بود که این بحث ممکن است روابط حسنه جمهوری اسلامی با کشور برادر پاکستان را به هم بزند. چرا که هم اینک سیاست جمهوری اسلامی تنش زدایی در روابط با کشورهای اسلامی و همسایه است که البته حق با آقایان بود اما ما هم باید کاری می کردیم.

نظر ما این بود که این کار، یک حرکت خودجوش رسانه ای است و نیازی به کمک دولت محترم ندارد و تنها وظیفه خود را در قبال این مردم بی سر پناه انجام می دهیم و انتظار بیشتر نداریم...

فراموش نکنیم که در آن دیار فراموش شده، جمعیتی در حدود 250 هزار شیعه پاکستانی در منطقه ای کوهستانی و سرد و گرفتار در محاصره وحشت انگیز قوم ظالم طالبان، در انتظار یاری برادرانشان در دیگر نقاط کره خاکی نشسته اند و مشخصا چشم امید به ام القرای جهان اسلام و یاری رسان مستضعفین جهان دوخته اند. دور از شخصیت ملی و مذهبی ماست اگر غیر از مسائلی صحبت کنیم که امام عزیز تکلیف شرعی و انسانی آن را بر گردن یکایکمان گذاشته و رهنمودمان داده است.

فعلا غیر از بحث ساخت مستند " زخم پامیر " و رفتن سهیل کریمی به پاراچنار که بجای او در حال جواب پس دادن هستیم، مخالفت جدی پیش رو نداریم، تا بعد چه شود و از سوی چه کسانی مواخذه و بایکوت شویم، خدا می داند!

در هر حال، بزودی بخش فارسی وب سایت پاراچنار دیار فراموش شده که احتمالا با پسوند ایران خواهد بود، راه اندازی خواهد شد. بخش زبان های اردو، انگلیسی و عربی را به زمانی مناسب تر موکول خواهیم کرد که امکانات آن فراهم شود.

دست دوستان فعال در عرصه رسانه و دیگر امور را همچون گذشته برای همکاری و همیاری به گرمی می فشاریم و منتظر یاری دوستان خواهیم ماند.
در حال حاضر قدم رنجه فرموده و باز به وبلاگ اخبار پاراچنار سر بزنید و منتظر بمانید.
در پناه حق




12/08/10--16:10: نقیب حسین هم رفت (chan 2810528)

در ادامه‌ جنایات ددمنشانه‌ وهابیون و دشمنان اهل بیت علیهم‌السلام، دو نفر دیگر از اهالی منطقه‌ی کورم ایجنسی به شهادت رسیدند.

به گزارش وبلاگ اخبار پاراچنار ، صبح امروز و در پی حملات شدید ناصبیان منطقه کرم ایجنسی، یکی از رزمندگان مقاومت به نام نقیب حسین که از جانبازان مقاومت نیز بود، در حین دفاع از نوامیس شیعیان منطقه به شهادت رسید.

این گزارش می‌افزاید؛ چند روز پیش نیز که یکی از اهالی منطقه به نام اسحاق علی از پیشاور و خارج از حلقه‌ی محاصره قصد ورود به منطقه‌ی پاراچنار را داشت، دچار کمین وهابیون شده و به شکل مظلومانه‌ای به شهادت رسید.
گفتنی است در چند روز گذشته و با نزدیک شدن به ایام سوگواری شهدای کربلا، حملات وهابیون و طالبان به منطقه‌ی پاراچنار تحت حمایت دولت‌های استکباری و در سایه‌ی بی‌توجهی جوامع بین‌المللی شدت گرفته است.

 




01/01/11--20:58: گفتگو سهیل کریمی درباره مستند «زخم پیوار» /4 (chan 2810528)

در بخش های قبلی گفتگوی سهیل کریمی با مشرق، وی ناگفته های فراوانی از جنگ پاراچنار و شیعیان مظلوم این دیار بیان نمود. در آخرین بخش از این مصاحبه، با عنوان «از نبش قبر شیعیان پاراچنار تا بلوتوث تصاویر آقا»، وی به نقل ناگفته های دیگری از مجاهدات و حال و هوای حسینی مردم پاراچنار و همچنین نحوه خداحافظی خود از این سرزمین  پرداخته است...





01/30/11--21:46: چند طرح اهدایی دوستان درباره پاراچنار (chan 2810528)

 





طرح: میثم محمد حسنی - دوئل



طرح: چترباز




01/16/12--03:12: حكیم‌الله محسود کشته شد (chan 2810528)

وبلاگ اخبار پاراچنار : چهار مقام اطلاعاتي پاكستان اعلام كردند، گفته مي‌شود رهبر طالبان پاكستان در يك حمله هواپيماهاي بدون سرنشين آمريكا كشته شده است.

به گزارش ایسنا اين مقامات اعلام كردند كه ارتباطات راديويي بي‌سيم شبه نظاميان طالبان را رهگيري كرده‌اند كه در آن عنوان شده چگونه "حكيم‌الله محسود" زماني كه در يك خودرو براي شركت در نشستي در منطقه وزيرستان شمالي در حال حركت بود، كشته شد.

با اين حال به گزارش خبرگزاري رويترز، يك مقام ارشد پاكستان به خبرگزاري رويترز گفت كه هيچ تاييد رسمي در مورد اينكه رهبر طالبان پاكستان كشته شده است، وجود ندارد.

از سوي ديگر طالبان پاكستان مرگ حکیم‌الله محسود را رد كرده است. مقامات آمريكايي نيز كه خواستند نامشان فاش نشود مرگ وي را تاييد نكردند اما اگر حكيم‌الله محسود كشته شده باشد مي‌توان آن را ضربه‌اي به طالبان پاكستان دانست.

بيت‌الله محسود كه پيش از حكيم‌الله محسود رهبر طالبان بود در سال 2009 طي يك حمله هواپيماي بدون سرنشين كشته شده بود.

طالبان پاكستان مدعي است كه حكيم‌الله محسود همچنان زنده است.

احسان‌الله احسان، يك سخنگوي گروه تحريك طالبان پاكستان تصريح كرد: هيچ حقيقتي در گزارش‌هاي مربوط به مرگ حكيم‌الله محسود وجود ندارد. چه حكيم‌الله محسود زنده باشد چه مرده باشد، ما به فعاليت‌هايمان ادامه مي‌دهيم.




02/05/12--06:12: اکران خصوصی مستند " زخم پیوار " (chan 2810528)

وبلاگ اخبار پاراچنار: مستند "زخم پیوار" اولین مستند از شیعیان مظلوم منطقه پاراچنار پاکستان به صورت خصوصی اکران می شود.

این مستند که توسط سهیل کریمی ساخته شده قرار است روز پنج شنبه بیستم بهمن ماه جاری در موزه شهدا تهران برای اهالی فرهنگ و رسانه پخش شود. کریمی این مستند را سال گذشته در سفر به این منطقه ساخته است.




02/09/12--11:55: «زخم پیوار» رونمایی شد (chan 2810528)

مستند تازه سهیل کریمی از شیعیان پاراچنار پاکستان عصر امروز پنج شنبه بیستم بهمن ماه با حضور برخی مسئولان سینمایی، مستندسازان و اهالی فرهنگ و رسانه در موزه شهدای تهران رونمایی شد.

به گزارش وبلاگ اخبار پاراچنار، مستند 53 دقیقه ای «زخم پیوار» روایت زندگی و فرهنگ و مبارزه مردم مظلوم پاراچنار است که سالهاست در مبارزه با مزدوران طالبان با مشقت به زندگی ادامه می دهند. مستند زخم پیوار را شجاعت حسین روایت می کند که چندی بعد در تهاجم وحشیانه نیروهای طالبان به شهادت رسید.

زخم پیوار چهل و پنجمین مستند سهیل کریمی و محصولی از گروه مستندسازان جهادی است که تصویربرداری آن سال گذشته در این منطقه کلید خورد.

در آیین رونمایی از این مستند علاوه بر حضور چند شخصیت جهادی از پاراچنار، چند مسئول فرهنگی و سینمایی حاضر بودند اما هیچ نماینده ای از مجلس شورای اسلامی حاضر نبود.

سهیل کریمی در گفتگویی منطقه پاراچنار را منطقه ای دانست که از سال 1340 تحت ظلم و ستم وهابیت بوده اند اما در سال های اخیر با ورود طالبان این محاصره گسترده تر شده است. وی مردم پاراچنار را شیعیانی ناب و پیرو ولایت دانست که برای احیای ولایت علوی تن به سختی های بسیاری داداه اند.

کریمی با تشکر از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از حمایت های بی دریغ معاونت سینمایی این وزارتخانه در ساخت این مستند قدردانی کرد. وی سپس به تشریح ورود سخت به این منطقه تحت محاصره و ساخت مستند «زخم پیوار» پرداخت.

سهیل کریمی روز هفده ربیع را روز همدردی با مردم پاراچنار اعلام کرد و گفت: به تاسی از سید عارف الحسینی و مردم پاراچنار که در دوران دفاع مقدس در خرداد ماه سال 61 یک روز را برای آزادی خرمشهر نذرکرده و روزه گرفتند، ما نیز روز تولد پیامبر اکرم(ص) را روز همدردی با شیعیان پاراچنار معرفی کردیم.

اين برنامه از سری برنامه های «بازتاب نور» فرهنگسراي انقلاب اسلامي، در محل موزه شهدا واقع در خيابان طالقاني برگزار شد.